https://en.wikipedia.org/wiki/Paulicianism

Paulicjanie (gr. παυλικιανοί; Źródła Arabskie: Baylakānī, Al Bayālika) byli chrześcijańską sektą Adopcjonistyczną, również Oskarżaną przez średniowieczne źródła o bycie gnostykiem i quasi-manichejskim chrześcijaninem. Rozkwitły w latach 650-872 w Armenii i na wschodzie Cesarstwa Bizantyjskiego. Według średniowiecznych źródeł bizantyjskich nazwa grupy pochodzi od biskupa Antiochii, Pawła z Samosaty z III wieku.

Historia

źródła wskazują, że większość przywódców Paulickich stanowili Ormianie. Założycielem sekty jest Ormianin o imieniu Konstantyn, który pochodził z Mananalis, społeczności w pobliżu Paytakaran. Badał Ewangelie i listy, łączył dualistyczne i chrześcijańskie doktryny, a na podstawie tych pierwszych stanowczo sprzeciwiał się formalizmowi kościoła.

według chrześcijańskiego historyka i uczonego Samuela Vila:”… w roku 660 otrzymał w swoim domu diakona, który złożył w jego ręce cenny i rzadki w tamtych czasach przed wynalezieniem prasy drukarskiej skarb: Nowy Testament. Czytając to samo, dowiedział się o całym zbawieniu w Chrystusie, a dzieląc się dobrą nowiną z innymi, utworzył grupę szczerych wierzących, później kaznodziejów … którzy stali się znani jako Paulicjanie …”

uznając się za powołanego do przywrócenia czystego chrześcijaństwa Pawła (z Tarsu), przyjął imię Silvanus (jeden z uczniów Pawła) i około roku 660 założył swoje pierwsze zgromadzenie w Kibossie w Armenii. Dwadzieścia siedem lat później został aresztowany przez władze cesarskie, sądzony za herezję i ukamienowany. Symeon, Urzędnik dworski, który wykonał rozkaz, sam został nawrócony i przyjmując imię Tytus został następcą Konstantyna. Został spalony na śmierć (kara wymierzona Manichejczykom) w 690 roku.

zwolennicy sekty uciekli, z Pawłem na czele, do Episparis. Zmarł w 715 roku, pozostawiając dwóch synów: Gegnaezjusza (którego wyznaczył swoim następcą) i Teodora. Ten ostatni, podając, że otrzymał Ducha Świętego, powstał przeciwko Gegnaezjuszowi, ale nie powiodło się. Gegnaezjusz został zabrany do Konstantynopola, pojawił się przed lwem Izauryjczykiem, został uznany za niewinnego herezji, powrócił do Episparis, ale, obawiając się niebezpieczeństwa, udał się ze swoimi zwolennikami do Mananalis. Jego śmierć (w 745 r.) była okazją do rozłamu w sektie; Zachariasz i Józef są liderami obu partii. Ten ostatni miał więcej zwolenników i został zastąpiony przez Baanies w 775 roku. Sekta rozrosła się pomimo prześladowań, otrzymując dodatki od niektórych ikonoklastów. Paulicjanie byli teraz podzieleni na Baanitów (stara partia) i Sergitów (reformowana sekta). Sergiusz, jako zreformowany przywódca, był gorliwym i skutecznym nawróconym dla swojej sekty; chwalił się, że szerzył swoją Ewangelię „ze wschodu na zachód. z północy na południe”. W tym samym czasie Sergici walczyli ze swoimi rywalami i prawie ich eksterminowali.

Baanes został zastąpiony przez Sergiusza-Tychykusa w 801 roku, który był bardzo aktywny przez trzydzieści cztery lata. Jego działalność była okazją do ponownych prześladowań ze strony Lwa ormiańskiego. Zmuszony do ucieczki Sergiusz i jego zwolennicy osiedlili się w Argaun, w tej części Armenii, która znajdowała się pod kontrolą Saracenów. Po śmierci Sergiusza Kontrola sekty została podzielona między kilku przywódców. Cesarzowa Teodora, jako regentka swojego syna Michała III, wszczęła gruntowne prześladowania Paulicjan w całej Azji Mniejszej, w których 100 000 Paulicjan w bizantyjskiej Armenii straciło życie, a wszystkie ich mienie i ziemie zostały skonfiskowane przez państwo.

Paulicjanie pod wodzą nowego przywódcy Karbeasa uciekli na nowe tereny. Zbudowali dwa miasta, Amara i Tephrike (współczesne Divriği). W 844 roku, u szczytu swojej potęgi, Paulicjanie założyli Państwo Paulicjańskie w Tephrike. W 856 Karbeas i jego ludzie schronili się u Arabów na terytorium wokół Tefrike i połączyli siły z Umarem al-aktą, emirem Melitene (panującym w latach 835-863). Karbeas zginął w 863 w kampanii Michała III przeciwko Paulicjanom i prawdopodobnie był z Umarem pod Malakopeą przed bitwą pod Lalakaon.

jego następca, Chryzocheres, spustoszył wiele miast; w 867 posunął się aż do Efezu i wziął wielu kapłanów jako jeńców. W 868 roku cesarz Bazyli i wysłał Petrusa Siculusa w celu zorganizowania ich wymiany. Dziewięciomiesięczny pobyt wśród Paulicjan dał mu możliwość zebrania wielu faktów, które zachował w swojej historii o pustej i próżnej herezji manichejczyków, zwanych inaczej Paulicjanami. Propozycje pokoju nie zostały zaakceptowane, wojna została wznowiona, a Chrysocheres zginął pod Bathys Ryax. Władza Paulicjan została złamana. Tymczasem inni Paulicjanie, sekciarze, ale nie buntownicy, żyli we wspólnotach w całym Imperium. Konstantyn V przeniósł już dużą ich liczbę do Tracji. Według Teofanesa Paulicjanie z Armenii zostali w 747 roku przeniesieni do Tracji w celu wzmocnienia bułgarskiej granicy z ludnością niezawodną.

w 871 roku cesarz Bazyli i zakończył władzę państwa Paulicjan, a ocaleni uciekli na wschód do granicy bizantyjsko-Arabskiej. W 970 roku 200 000 Paulicjan zostało przeniesionych przez cesarza Jana Tzimiscesa (pochodzenia ormiańskiego) do FILIPOPOLIS w Tracji i w nagrodę za obietnicę powstrzymania „Scytów” (w rzeczywistości Bułgarów), cesarz przyznał im wolność religijną. Był to początek odrodzenia sekty, ale było to prawdą dla Imperium. Kilka tysięcy poszło w armii Aleksego Komnena przeciwko Normanowi Robertowi Guiscardowi, ale dezerterując z cesarzem, wielu z nich (1085) zostało wtrąconych do więzienia. Według niektórych relacji Alexius Comnenus przypisuje się położenie kresu herezji. Podczas pobytu w Filippopolis Aleksy pokłócił się z sektą, sprowadzając większość, jeśli nie wszystkie, z powrotem do kościoła (tak więc jego córka: „Aleksy”, XV, 9). Dla nawróconych zbudowano nowe Miasto Alexiopolis, naprzeciwko Philippopolis. Po tym epizodzie Paulicjanie jako główna siła znikali z historii, choć jako bezsilna mniejszość pojawiali się w wielu późniejszych czasach i miejscach . Kiedy Krzyżowcy zdobyli Konstantynopol w IV krucjacie (1204), znaleźli kilku Paulicjan, których historyk Gottfried z Villehardouin nazywa papieżami.

według historyka Yordana Ivanova, część Paulicjan nawróciła się na prawosławie i Islam, reszta na wiarę katolicką w XVI lub XVII wieku.

pod koniec XVII wieku Paulicjanie nadal mieszkający wokół Nikopola w Bułgarii byli prześladowani przez Imperium Osmańskie po powstaniu Chiprowców w 1688 roku, a znaczna część z nich uciekła przez Dunaj i osiedliła się w regionie Banat.

w Rumunii jest jeszcze ponad dziesięć tysięcy banatów bułgarskich: w wioskach Dudeştii Vechi, Vinga, Breştea, a także w mieście Timişoara, z kilkoma w Arad. Jednak nie praktykują już swojej religii, po przejściu na katolicyzm. Ich folklor jest specyficzny. Po wyzwoleniu Bułgarii spod panowania osmańskiego w 1878 r.część Bułgarów z Banatu przesiedliła się do północnej części Bułgarii i zamieszkała tam do dziś w wioskach Bardarski Geran, Gostilja, Dragomirovo, Bregare i Asenowo. W Serbskiej części Banatu znajduje się również kilka wsi byłych Paulicjan, zwłaszcza wioski Ivanovo i Belo Blato, w pobliżu Pančevo.

w Rosji, po wojnie 1828-29 paulickie wspólnoty nadal można było znaleźć w okupowanej przez Rosjan części Armenii. Dokumenty ich wyznania wiary i dysputy z biskupem gruzińskim około 1837 roku (klucz prawdy, xxiii-xxviii) zostały później opublikowane przez Fredericka Cornwallisa Conybeare ’ a. To Z Frederick Cornwallis conybeare publikacje paulians disputations i „klucz prawdy”, że Conybeare oparł swoje przedstawienie Paulians jako prosty, pobożny lud, który zachował wcześniej (sc. Adopcjonistyczna) forma chrześcijaństwa (tamże., wstęp).

doktryny

niewiele wiadomo o doktrynach Paulicjan, ponieważ ograniczamy się do doniesień przeciwników i kilku zachowanych fragmentów listów Sergiusza. Ich system był dualistyczny, chociaż niektórzy twierdzili, że był faktycznie adopcjonistyczny.

w nim są dwie zasady, dwa królestwa. Zły duch jest autorem i panem obecnego widzialnego świata; Dobry Duch przyszłego świata. Z ich poglądów na temat stworzenia ludzkości niewiele wiadomo, ale to, co zawiera się w niejednoznacznych słowach Sergiusza. Ten fragment zdaje się nauczać, że grzech nieposłuszeństwa Adama był błogosławieństwem w ukryciu i że większym grzechem niż jego jest grzech przeciwko Kościołowi.

Paulicjanie przyjęli cztery Ewangelie; czternaście Listów Pawła; trzy listy Jana; listy Jakuba i Judy; i list do Laodycejczyków, który rzekomo mieli mieć. Odrzucili oni Tanakh, znany również jako Biblia hebrajska lub Stary Testament, a także prawosławno-katolicki tytuł Theotokos („Matka Boża”) i odmówili wszelkiej czci Maryi. Chrystus zstąpił z nieba, aby wyzwolić ludzi z ciała i ze świata, którzy są źli. Szacunek dla Krzyża uważali za pogański. Ich miejsca kultu nazwali ” miejscami modlitwy.”Chociaż byli ascetami, nie rozróżniali żywności i praktykowali małżeństwo.

Paulicjanie nie byli gałęzią manichejczyków, jak twierdzili Fotius, Petrus Siculus i wielu współczesnych autorów. Obie sekty były dualistyczne, ale Paulicjanie przypisywali stworzenie świata złemu Bogu (demiurgowi) i, w przeciwieństwie do manichejczyków, bardziej czcili pisma Nowego Testamentu. Potępili nawet Manesa, Proroka Manichajskiego, porównując go do Buddy. Gieseler i Neander z większym prawdopodobieństwem wywodzą sektę od Marcjonitów. Muratori, Mosheim, Gibbon, Gilles Quispel i inni uważają Paulicjan za prekursorów katarów, ale różnice między nimi w organizacji, praktykach ascetycznych itp., podważyć tę opinię.Paulicjanie byli oznaczani jako Żydzi, Mahometanie, Arianie i Manichejczycy.prawdopodobnie ich przeciwnicy używali tych nazw jedynie jako określenia nadużyć. Nazywają siebie chrześcijanami lub „prawdziwymi wierzącymi”. Ormianie zawsze stanowili większość w prowincjach, w których Paulicjanie byli najbardziej wpływowi i odnosili sukcesy w rozpowszechnianiu swoich doktryn.

Frederick Conybeare w swoim wydaniu Paulickiego podręcznika klucz prawdy doszedł do wniosku ,że ” słowo Trójca nie jest nigdzie używane i prawie na pewno zostało odrzucone jako niebiblijne.”

https://en.wikipedia.org/wiki/Armenian_diaspora

w IV wieku społeczności ormiańskie istniały już poza Wielką Armenią. Diasporyczne społeczności ormiańskie pojawiły się w Cesarstwie Sasanidzkim i perskim, a także w celu obrony wschodnich i północnych granic Cesarstwa Bizantyjskiego. Aby zaludnić mniej zaludnione obszary Bizancjum, Ormianie zostali przesiedleni do tych regionów. Niektórzy Ormianie nawrócili się na grecką ortodoksję, zachowując ormiański jako swój język, podczas gdy inni uparcie trzymali się pozostać w kościele ormiańskim pomimo nacisków ze strony oficjalnych władz. Rosnąca liczba Ormian dobrowolnie wyemigrowała lub została zmuszona do przeniesienia się do Cylicji w ciągu XI i XII wieku. Po upadku królestwa Mameluków i utracie państwowości ormiańskiej w 1375 r.do 150 tys. trafiło na Cypr, Bałkany i Włochy. Chociaż diaspora ormiańska istniała w starożytności i średniowieczu, wzrosła w wyniku emigracji z Imperium Osmańskiego, Iranu, Rosji i Kaukazu.

Zobacz też

  • dialekt Paulicki
  • dialekt Banat Bułgarski
  • Albigensians
  • Bogomilizm
  • Tondrakians
  • Pomaks
  • kodeks Nowogródzki
  • nane (bogini)
  • katolicyzm rzymski w Bułgarii

lektura dodatkowa

  • Herzog, „Paulians”, Philip Schaff, Ed., A Religious Encyclopaedia or Dictionary of Biblical, Historical, Doctrinal, and Practical Theology, 3rd edn, Vol. 2. Toronto, New York & London: Funk & Wagnalls Company, 1894. 1776-1777
  • Nikoghayos Adontz: Samuel l ’ Armenien, Roi des Bulgares. Bruxelles, Palais des academies, 1938.
  • (Armenian) Hrach Bartikyan, Quellen zum Studium der Geschichte der paulikianischen Bewegung, Eriwan 1961.
  • the Key of Truth, a Manual of the Paulician Church of Armenia, edited and translated by F. C. Conybeare, Clarendon Press, Oxford, 1898.
  • S. B. Dadoyan: Fatymid Armenians: Cultural and Political Interaction in the Near East, Islamic History and Civilization, Studies and Texts 18. Leiden: Brill Publishers, 1997, s. 214.
  • Nina G. Garsoian: Herezja Paulicka. Studium nad pochodzeniem i rozwojem Paulicjanizmu w Armenii i wschodnich prowincjach Cesarstwa Bizantyjskiego. Publikacje w studiach Bliskiego i Bliskiego Wschodu. Columbia University, Seria A 6. The Hague: Mouton, 1967, 296 pp.
  • Nina G. Garsoian: Armenia between Byzantium and the Sasanians, London: variorum Reprints, 1985, s. 340.
  • Paulians (ang.). Samuel Macaulay Jackson. New Schaff – Herzog Encyclopedia of Religious Knowledge VIII. Baker Book House, Michigan. 2010-01-24 17: 41: 41
  • Vahan M. Kurkjian: A History of Armenia (Chapter 37, The Paulikians and the Tondrakians), New York, 1959, 526 pp.
  • A. Lombard: Pauliciens, Bulgares et Bons-hommes, Genewa 1879
  • Vrej Nersessian: The Tondrakian Movement, Princeton Theological Monograph Series, Pickwick Publications, Allison Park, Pennsylvania, 1948, s. 145.
  • Edward Gibbon: „History of the Decline and Fall of the Roman Empire” (Chapter LIV).

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.