Streszczenie

badaliśmy korelacje między wzorem osłabienia, typem udaru, topografią i etiologią u 255 pacjentów, u których pierwszy udar objawił się izolowanym niedowładem połowicznym. Stanowiły one 14% nowo przyjętych pacjentów po udarze mózgu. Rozkład osłabienia był następujący: twarz, kończyna górna i kończyna dolna (FUL) (50%); twarz i kończyna górna (FU) (29%); kończyna górna (U) (10%) oraz kończyna górna i dolna (UL) (9%). Dwadzieścia dziewięć procent pacjentów cierpiało na dyzartrię, która nie miała żadnej wartości lokalizacyjnej. Mniej niż połowa pacjentów miała głęboki zawał, a jedna trzecia miała potencjalne źródło zatorowe z serca lub dużych tętnic. Analiza regresji logistycznej wykazała, że w wywiadzie nadciśnienie tętnicze i dystrybucja typu osłabienia były głównymi czynnikami wpływającymi na lokalizację zmian: pacjenci z dystrybucją FUL i nadciśnieniem mieli 90% prawdopodobieństwo głębokiego zawału; pacjenci z dystrybucją FUL, ale bez nadciśnienia lub z dystrybucją UL i nadciśnieniem mieli 70% prawdopodobieństwo głębokiego zawału. Czysta monopareza motoryczna prawie nigdy nie była spowodowana głębokim zawałem. Sugerujemy, aby założenie etiologii lakunarnej do czystego udaru motorycznego było stosowane tylko u pacjentów z FUL.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.