naast het ondersteunen van nieuwe benaderingen van biomedische restauratie van menselijke functie, leveren conceptuele toepassingen van regeneratie ook enkele van de meest potente vehicles op voor het construeren van denkbeeldige toekomstperspectieven. Door drie voorbeelden uit de populaire cultuur te overwegen, gebaseerd op de mogelijkheid van ‘neurale regeneratie’, onthult Lucy Burke enkele van de fundamentele instabiliteit geassocieerd met onze perceptie van dementie—en ouder worden in het algemeen—als een probleem dat in markttermen op het niveau van het individu wordt opgevat (Burke, 2017). Burke ‘ s gebruik van wetenschap en speculatieve fictie laat niet alleen zien hoe het overwegen van ingebeelde vormen van regeneratie de ontoereikendheid van onze huidige houding ten opzichte van staten geassocieerd met veroudering kan aantonen, maar ook het belang van deze culturele materialen voor het uitdagen van dominante opvattingen van het heteronormatieve lichaam. Het is inderdaad een belangrijke aanname van regeneratieve verhalen dat er een staat is—getypeerd door ‘volledige functionaliteit’—waarnaar men wordt geregenereerd. Dergelijke representaties dienen om normen te versterken op manieren die kruisen met trends in invaliditeitsstudies die traceerbaar zijn naar het fundamentele werk van Lennard J. Davis en anderen over normaliteit (Davis, 2014; Davis, 1995). Uiteindelijk concludeert Burke dat volledig gerealiseerde regeneratieve uitkomsten in fictie ons in staat stellen om beter te zien hoe we in werkelijkheid de noodzakelijkerwijs onvolledige gevolgen van regeneratieve therapieën zouden kunnen verwerken voor aandoeningen die zelf progressief degeneratief van aard zijn.

presenteert en toekomst van “medische” regeneratie

het gebied van de regeneratieve geneeskunde in de hedendaagse wereld kan heterogeen zijn voor zover het de biomedische disciplines betreft, maar onze waardering voor zijn veelzijdige wortels blijft grotendeels onvolledig. De essentie van regeneratieve geneeskunde ligt in de vervanging van defecte delen van het menselijk lichaam door analogen, die kunnen bestaan uit alles van weefsels die in vitro worden geteeld tot steigers en mechanische systemen. Ongeacht de aard van de interventie, is het duidelijk dat het “regeneratieve” aspect van de regeneratieve geneeskunde van toepassing is op het organisme als geheel en niet op een specifiek systeem, orgaan of weefsel, dat in feite wordt vervangen of aanzienlijk wordt gewijzigd. Inderdaad, zou ik zeggen, de werkelijke ‘regeneratie’ die plaatsvindt is er een van functie, niet van structuur. In die zin gaat regeneratieve geneeskunde net zo veel over herstel en herstel als over daadwerkelijke regeneratie, een term die wellicht met grotere belofte beladen is. Zoals vermeld in een belangrijk rapport over regeneratieve geneeskunde van de Britse regering Select Committee on Science Technology, “egenerative medicine provides a unique approach to treating diseases and disorders by providing the body itself with the means to repair, replace, restore and regenerate damaged or diseased cells, tissues and organs” (Science and Technology Committee, 2017).Goethe ‘ s visie op regeneratie, die aan het eind van de achttiende eeuw tot uitdrukking kwam, putte uit oude biologische inzichten over vernieuwing en werd gebroken door de hedendaagse natuurfilosofie. De vragen die daarin worden gesteld, worden nog steeds voortdurend door de moderne biogeneeskunde opnieuw vormgegeven, maar in hun hart blijven ze fundamenteel onveranderd en even belangrijk. Meer weten over het gebruik van regeneratieve ideeën in wetenschap, samenleving en cultuur biedt een kans om het menselijk verlangen naar herstel dieper in vraag te stellen. De hier gepresenteerde papers belichten geselecteerde voorbeelden van regeneratief denken, waarbij de nadruk ligt op de transformatieve periode rond 1900, maar er moet nog veel meer worden gedaan. Hoe werden bijvoorbeeld ideeën en verhalen over regeneratie toegepast buiten het biologische rijk? Op welke manieren manifesteerde zich weerstand tegen regeneratie? In hoeverre transformeert de term ‘regeneratief’ de verwachtingen van de patiënt en het publiek van de medische wetenschap en de klinische praktijk? Welke aspecten van’ harde ‘en’ zachte ‘ regeneratie zijn herkenbaar in het hele scala van praktijken, van het laboratorium en de kliniek tot thuis?

deze vragen en andere vormen van motivatie voor deze papers en voor verder onderzoek naar de aard van regeneratieve processen en hun relatie met de mens. Aangezien we omringd zijn door positieve verhalen over de voordelen en wenselijkheid van regeneratie—van ons lichaam, leven en onze stedelijke en sociale ruimten—zou dit een geschikt moment kunnen zijn om na te denken over de precieze reden waarom ‘regeneratie’ in dergelijke termen wordt opgehouden. Een interdisciplinaire benadering van dit onderwerp—die de grote hoeveelheid bestaande kennis over degeneratie weerspiegelt—zou ons kunnen helpen om de attracties, problemen en controverses beter te begrijpen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.